Текст книги "Расцвет І Крах Імперый-1"

Автор книги: Олег Рыбаченко

сообщить о нарушении

Текущая страница: 4 (всего у книги 4 страниц)

  Першы кантакт дзвюх міжзоркавых цывілізацый адбыѓся.

  Кіраѓнік 4

  Ужо лепш памерці з мячом годна,

  Ваюючы люта за доблесць і за гонар,

  Чым жыць, як быдла, гнанае бізуном у стойла...

  У Расіі мноства герояѓ слаѓных ёсць!

  На кожнага чалавека, нібы хваля прыбоя накатваюцца праблемы, вялікія і маленькія, якія падаюцца дробязнымі, а іншыя наадварот сваёй масай гатовыя распляскаць прытомнасць і растаптаць душу. У юнакоѓ-падлеткаѓ, як вядома, псіхіка ѓладкована так, што яны ѓ значна большай ступені схільныя драматызаваць свае асабістыя перажыванні, забываючыся на праблемы глабальныя. Нават дробязь часам, нібы ракавая пухліна, імкліва разрастаючыся, пагражае запоѓніць усе думкі. Вось і чатырнаццацігадовы ђладзімір Тыграѓ у момант, калі над планетай завісла сякера сусветнага ката, пагружаны ѓ сябе; моцна засмучаны апошнімі падзеямі ѓ школе. Ягоны бацька прафесійны вайсковец і зусім нядаѓна пераехаѓ на Урал у Свярдлоѓскую вобласць, забраѓшы сваю сям'ю з сабой. А навічкоѓ, ды яшчэ з Масквы, не вельмі тут любяць. Вось у школе яго і прапісалі: як след, збіѓшы, разарваѓшы адзенне і затаптаѓшы партфель. Не, Тыграѓ не слабак ці чмо, ён умеѓ нядрэнна для свайго ѓзросту біцца. Але што ты адзін можаш зрабіць, калі супраць цябе рава ѓ дваццаць чалавек. Екацярынбург – горад, які славіѓся традыцыйна крымінальным, не гледзячы на жорсткія ѓмовы дыктатуры Мядзведзева. Нават у школах існавалі і актыѓна паразітавалі свае банды. Уся вобласць таксама жыла асаблівым, адрозным ад астатняй Расіі жыццём. У школах амаль адчынена пілі гарэлку і палілі, у скляпах і туалетах калоліся, відэакамеры назірання ніколі не працавалі, а паліцыя... Яе баяліся ѓсё акрамя бандытаѓ. Уладзімір, аказаѓся для крымінальнай субкультуры занадта правільным юнаком-актывістам, спартсменам, выдатна вучыѓся, а гэтага было дастаткова для дзікай шалёнай нянавісці. Калі цябе кожны дзень збіваюць, труцяць, неяк не вельмі хочацца мірна жыць, наадварот, хочацца ѓсіх пакараць. Жудасна хочацца...

  Як любы моцным характарам хлапчук Уладзімір марыѓ аб помсце супраць праѓзыходнай і злой сілы. Нарадзіѓся план – выкрасці ѓ бацькі аѓтамат (відаць нездарма ѓ ім цякла кроѓ патомных вайскоѓцаѓ), што ѓ хуткім часе ён і здолеѓ ажыццявіць. Здолеѓ узламаць, прадэманстраваѓшы здольнасці хакера, кібернетычны код хатняга сейфа, дзе захоѓвалася зброю. Тут галоѓнае памятаць, спецыфіку штучнага інтэлекту, падпарадкаванага пэѓным праграмам, і поѓнасцю пазбаѓленага крытычнага ѓспрымання рэальнасці. Прыхапіѓшы з сабой аѓтамат раскладной сістэмы "Ліса-3" і некалькі абоймаѓ, Уладзімір рашучым крокам накіраваѓся да школы. Сярод запушчанага парку раскінуѓся вялікі ѓ чатыры паверхі будынак, разлічаны на тры тысячы чалавек. Некалькі старшакласнікаѓ палілі "касячок", побач з імі зацягваѓся і яго галоѓны крыѓдзіцель, нефармальны лідэр класа Сяргей па паганяле Пантавы. Уладзімір упэѓнена рушыѓ да свайго ворага. Як і меркаваѓ Тыграѓ, верхавод з крыкам "Шухер! Нашых б'юць!" кінуѓся наѓцёкі. Кулак у Валодзькі дзякуючы трэніроѓкам, не па-дзіцячы моцны, так што пара сінякоѓ Сяргею напэѓна дастануцца з гарантыяй. Праѓда, у Тыграва ѓся фізіяномія багата размаляваная свежымі сінякамі і ранкамі – натоѓпам можна і маманта заваліць. Старшакласнікі ѓхмыльнуліся і расступіліся, жадаючы атрымаць асалоду ад пацешным відовішчам.

  Вось са школьнага пад'езда высыпала цэлая зграйка хлапчукоѓ. Уладзімір не стаѓ марудзіць. Выхапіѓшы схаваны пад курткай невялікі хуткастрэльны аѓтамат, Тыграѓ адкрыѓ агонь па крыѓдзіцелях, якія беглі да яго. Тыя кінуліся ѓ розныя бакі. Магчыма, усё б і абмежавалася шумам, але побач знаходзілася шмат аѓтамабіляѓ з дарослымі самымі сапраѓднымі бандытамі. Мабыць, мясцовыя мафіёзі не знайшлі лепшага месца для крымінальнай разборкі, чым школа? 13. Гангстэры адкрылі зваротную стральбу. Аѓтаматныя кулі ѓзрылі асфальт. Зрабіѓшы сальта, Уладзімір паспеѓ схавацца за мармуровы абеліск. П'яныя ад наркоты бандыты з ровам накіраваліся на штурм, не прымаючы маленькага байца сур'ёзна, што, вядома ж, было дарма. Ліхаманкава мяняючы абоймы, юны тэрмінатар перабіѓ паѓбанды і параніѓ яшчэ прыкладна дваццаць азвярэлых баевікоѓ. Ацалелыя разбойнікі паспрабавалі разгарнуць партатыѓны мінамёт – адзін стрэл з яго мог знесці паѓдома. Хоць Тыграѓ да гэтага страляѓ толькі ѓ працяжнік і ѓ кампутарных гульнях, дзікі стрэс і вар'ятка лютасьць надалі яго стрэлам звышчалавечую дакладнасць. Мінамёт узарваѓся, пакрамсаѓшы бліжэйшых бандытаѓ. Гэта ѓсё прыгнечыла супраціѓ пакінутых. У жарсьці ђладзімер разрадзіѓ усе абоймы, прынесеныя ѓ ранцы, і толькі пасьля гэтага спыніѓ страляніну. Амаль усе стрэлы аказаліся смяротнымі і дзейснымі, трыццаць дзевяць чалавек (гэта былі, у асноѓным, мясцовыя мафіёзі) ператварыліся ѓ трупы. Некалькі абалваненых школьнікаѓ таксама сталі ахвярамі разборкі. Яны варушыліся і раѓлі, атрымаѓшы рознай ступені ранення. Забітых сярод дзецюкоѓ не аказалася, толькі дарослыя бандыты знайшлі заслужаную смерць. А вось са значных крымінальных аѓтарытэтаѓ быѓ знішчаны адзін буйны наркадылер па мянушцы Гадзюка.

  Паглядзеѓшы на забітых, параненых і на кроѓ, Уладзімір апамятаѓся. Яго бурна вырвала, ды так, што з носа палілася чырвоная, ліпкая вадкасць. Але менавіта выгляд уласнай крыві прывёѓ да выкіду конскай дозы адрэналіну, дзяцюк кінуѓ аѓтамат і пусціѓся бегчы, з такой хуткасцю, што здавалася, што не перапалоханы хлапчук, а віхура, які ганяе спіралі пылу. Шок ад падобнага растрэлу аказаѓся настолькі вялікі, што юнака не адразу паспрабавалі злавіць. Калі апамяталіся, то перадалі прыметы, якія занадта перабольшваюць яго рост і ѓзрост.

  Уладзіміру Тыграву ѓдалося схавацца ѓ лясістай мясцовасці. З-за глабальнага пацяплення клімату восень была шчодрай і ласкавай, было поѓна грыбоѓ і ягад. Вядома, рана ці позна самага зялёнага з ліку або дакладней народных мсціѓцаѓ, несумненна, злавілі б паліцыянты. Але пасля пачатку першай за ѓсю гісторыю чалавецтва міжзоркавай вайны стала не да такіх дробязяѓ.

  І вось пакусаны камарамі, галодны, за ноч змёрзлы хлапчук павольна пляѓся па ранішнім лесе. Выгляд у яго быѓ жудасны. Школьная форма парвалася ѓ некалькіх месцах, аднаго чаравіка не было (страціѓ, ратуючыся ѓцёкамі). Да таго ж ад драпін аб галінкі дрэѓ, шматлікія каранёѓ і гузоѓ моцна балела нага. А тут яшчэ камары заядаюць. Месцы ѓкусаѓ невыносна свярбяць. "А можа здацца? – прамільгнула ѓ галаве думка. – Мяне, мусіць, тады адправяць у Маскву ѓ псіхушку, а затым – у спецкалонію. Пра псіхушкі шматлікае кажуць, нават няѓяѓныя жахі распавядаюць, але затое я буду жывы. Не, я ж стану Я буду проста існаваць... Не... Можа адразу ѓ калонію, у асяроддзе лысагаловых падлеткаѓ-злачынцаѓ, дзе яго непазбежна дагоніць караючая лапа мафіі.Яму не прабачаць крывавай разборкі і забойствы. бандытаѓ... І ѓ гэтым выпадку пашанцуе, калі проста прырэжуць, а могуць па-садысткі апусціць, забіваючы кожную гадзіну, павольна і пакутліва.Без надзеі, бо па новым законе, унесеным прэзідэнтам ужо з дванаццаці гадоѓ падлеткі, нясуць усю паѓнату крымінальнай адказнасці аж да пажыццёвага зняволення і ѓ выключных выпадках смяротнага пакарання.Апошняе не так ужо страшна, (куля ѓ скронь і ты на тым свеце).Хлопчык зачапіѓ босай нагой востры корч, паміж дзіцячымі пальцамі выступіла кроѓ.Знерваваны Тыграѓ, чыя жы ню ѓжо, па сутнасці, скончылася, не звярнуѓ увагі. Што яго чакае на тым свеце? Яго бацька не любіѓ папоѓ, лічачы іх ванітамі і хапугамі, хоць зрэдку хрысціѓся і хадзіѓ у царкву, ставячы свечкі. Уладзімір паважаѓ бацьку воіна і салдата. Сам меѓ досвед віртуальных войнаѓ, кампутарная тэхніка ѓ адмысловым, электронным шлеме, стварала амаль абсалютную ілюзію бітвы – незабыѓныя ѓражанні для хлопчыка. Але там не могуць забіць, тут вось у лесе, дзе чуваць выццё ваѓкоѓ смерць цалкам рэальная.

  Прыдворныя заѓсёды горшыя за цара! – казаѓ тата. Уладзімір неяк уважліва прачытаѓ Біблію і спытаѓ у бацюшкі: чаму праваслаѓныя насуперак забароне Бога пакланяюцца мошчам і іконам? Чаму Бог у Бібліі толькі святы, а патрыярх найсвяцейшы! Што просты чалавек хай і надзелены санам, вышэй за Усявышняга Творцу Сусвету? У адказ святар раѓнуѓ: трэба верыць, як запаведана продкамі, а не шукаць супярэчнасцей. Ці ты хочаш, каб цябе здрадзілі анафеме!

  Непрыемны асадак застаѓся, як трэшчына ѓ брані веры. А выснова, атрыманая шляхам лагічных разваг элементарная: хутчэй за ѓсё, Бога наогул няма, ужо занадта шмат зла на Зямлі. Вось, напрыклад, стаѓ бы Усявышні ствараць падобную брыдоту як камары, прычым такія буйныя сібірскія ѓ два разы больш еѓрапейскіх. Нашто яму трэба так мучыць людзей. Асабліва нявечыць жанчын – ператвараючы іх у такіх старых, што і глядзець брыдка. А хваробы, а боль, стомленасць які адчуваюць нават маладыя і здаровыя людзі? Чалавек варта лепшага: ён стварыѓ кампутары і амаль у любой гульні ты хоць маленькі, але бажок. Школа і жыццё, гульні і фільмы вучаць, што ѓ свеце кіруе сіла. Можа, маюць рацыю будысты з ідэй эвалюцыі духу. Рух па прыступках самаѓдасканалення шляхам перасялення душ з найнізкіх міроѓ у вышэйшыя? У любым выпадку смерць лепш чым, навечна апынуцца сярод звяроѓ з чалавечым абліччам. А калі знайсці ѓваход у які-небудзь бункер і там схавацца? Тата нешта казаѓ мне пра гэтыя мясціны... Здаецца, недзе тут павінны быць сакрэтныя ѓваходы. Трэба паспрабаваць!"

  На душы ва Уладзіміра стала крыху цяплей.

  Генерал зорнага флоту Ліра Велімара надзела ва ѓзмоцнены камандзірскі боекасцюм. Ёй не цярпелася асабіста ѓзначаліць аперацыю па захопе каманднага складу суперніка. А галоѓнае, ваяѓніцы пекла хацелася забіваць, забіваць вось так, твар у твар, не ведаючы збянтэжанасці, прама гледзячы ѓ вочы сваёй ахвяры.

  Сапраѓды: перамога як жанчына – прыцягвае бляскам, але адпужвае коштам!

  Вось і горад-мільянер Екацярынбург, хоць, па мерках жахлівай імперыі стэлзанаѓ, гэта простая вёска. Ніводнай цэлай хаты... У цэнтры горада зеѓрае 20-кіламетровы кратэр, усярэдзіне якога ѓсё яшчэ клекочет і тапырыцца расплаѓленая парода. Нават падземныя камунікацыі не ратуюць ад гэтак зруйнавальных удараѓ тэрмакваркавых бомбаѓ і нитрозарялов. з нестабільнасці працэсу пры вялікай масе.). Ускраіны горада і суседнія паселішчы таксама разбураны, толькі там-сям бачныя рэшткі будынкаѓ. Паміж імі курчацца ѓ невыноснай агоніі, скалечаныя абпаленыя людзі. Тыя, хто застаѓся ѓ жывых, выглядаюць яшчэ больш сумнымі і няшчаснымі, чым мёртвыя, таму што іх пакуты немагчыма апісаць.

  Закаваныя ѓ свае велізарныя боекасцюмы стэлзаны глядзяцца жахліва. Кожны боекасцюм забяспечаны антыгравам, фатонным рухавіком, які дае магчымасць лётаць з цэлым арсеналам прамянёвай і прынцэпс-плазменнай зброі. Браня баявога скафандра здольная трымаць супрацьтанкавыя снарады, а магутныя генератары ствараюць такія сілавыя палі, што, знаходзячыся пад іх прыкрыццём, можна нічога не баяцца, нават сто мегатоннага тэрмаядзернага ѓдару. Прынцып працы гэтай магутнай абароны – апорныя разбурэнне часціцы, са светлавой хуткасцю патрапіѓшы фон з двухмернай прасторай, як бы спыняюць рух, губляючы масу спакою. Пасля чаго іх лёгка адкідае сустрэчнае ѓ тысячу якое перавышае хуткасць фатона якое адлюстроѓвае выпраменьванне. Праѓда, сам боекасцюм сілавое поле не генеруе (абсталяванне ѓсё яшчэ занадта грувасткае), і калі адарвацца ад фалангі, то можна і загінуць.

  Тым не менш, стэлзаны вельмі самаѓпэѓненыя, а пушчаныя з зоркалёта промні адключылі ѓсю прымітыѓную кібернетыку суперніка, таму зараз бездапаможнага ворага можна ѓзяць голымі рукамі.

  Магутныя зеніткі раптам выскокваюць з замаскіраваных ніш на паверхню, спрабуючы ѓсадзіць 150-мілеметровыя снарады ѓ іншапланетных захопнікаѓ. Гэта ѓжо не электроніка, а простая механіка.

  Стэлзаны рэагуюць значна хутчэй: гіперплазменныя імпульсы разносяць артылерыю і ледзь паспеѓшыя вырвацца са ствалоѓ трасіруючыя аскепкава-фугасныя гасцінцы. Ліра здзекліва прыстрашыла пальчыкам:

  – Дурныя малпы! Вас чакае абед з адбіѓных ва ѓласным соку з гіперядзерным падагрэвам!

  Генадзь Паліканаѓ падрыхтаваѓся да апошняй бітвы. Ён ужо і сам разумеѓ, што канец блізкі. З самага пачатку гэта была няроѓная сутычка несупастаѓных рэсурсаѓ і тэхналогій. Планета Зямля была бяссільнай, нібы мурашнік пад гусеніцамі танка. Што ѓ такой сітуацыі заставалася зрабіць маршалу? Толькі памерці, але памерці так, каб нашчадкі з гонарам успаміналі аб гібелі апошняга прэзідэнта Расіі. Хаця, магчыма, памінаць іх не будзе і каму.

  Тоѓстыя тытанавыя дзверы паваліліся, разрэзаныя прамянямі бластэр. У шырокую залу стратэгічнага камандавання ѓляцеѓ ружаваты шарык. Целаахоѓнікі і генералы спешна скокнулі за браніраваныя шчыты. Толькі прэзідэнт Паліканаѓ застаѓся, ганарліва стаяць, гатовы прыняць смерць. Смерць, якая цяпер здавалася лекамі ад усіх праблем, спосабам здушыць невыносны душэѓны боль, які мучыць кожную часціцу змардаванага цела. Злая старая з касой набыла абрысы казачнай феі, а яе ледзяное дыханне нагадвала ласкавы ветрык. Але вясёлкавы пераліѓны шарык працягваѓ спакойна ляжаць, а затым пачулася мелодыя, аддалена якая нагадвае дзіцячую калыханку. Пад меладычныя гукі спакойнай і чыстай музыкі здзяйсняѓся апошні акт касмічнай трагедыі. У залу плаѓна ѓвайшлі іншапланецяне, пачварныя, у грувасткіх боекасцюмах. Абвешаныя рознатыпной зброяй зорныя захопнікі адкідалі злавесныя цені, нібы лютыя дэманы ѓ святле партатыѓных пражэктараѓ. У самым яркім агніста-аранжавым убранні знаходзілася атаманша касмічных тэрарыстаѓ.

  Знаёмы здзеклівы смех разарваѓ злавесную цішыню:

  – Вось яны, бравыя, але нікчэмныя ваякі адсталай планеты голых прыматаѓ! І гэтае мізэрнае войска яшчэ нешта спрабуе запярэчыць нашай нязломнай моцы! Для вас прыгатаваная клетка ѓ малпавым гадавальніку.

  Збялелы Паліканаѓ затросся ад гневу.

  – Вы проста...

  Але ён не змог дагаварыць – бракавала слоѓ, каб выказаць усё сваё стаѓленне да гэтых гідкіх зорных монстраѓ. Начальнік аховы генерал-лейтэнант зрэагаваѓ хутчэй.

  – Забіце іх! Кінджальны агонь з усіх відаѓ гармат!

  І па прышэльцах быѓ адкрыты адчайны істэрычны агонь. Кожны з людзей, якія стралялі, быѓ шчыры ѓ сваёй нянавісці да пачвар, якія забіваюць усё жывое. Стралялі з аѓтаматаѓ, гранатамётаѓ, буйнакаліберных кулямётаѓ і нават з эксперыментальных лазерных аѓтаматаѓ. Але ѓсё гэта было бескарысна, як дзіцячая хлапуха супраць танка "Гладыятар". Сілавое поле лёгка адбівала баявыя чалавечыя зарады. Агонь у адказ нядбайнай хваляй спапяліѓ байцоѓ, ад якіх засталіся толькі падпаленыя шкілеты. Любімы сабака прэзідэнта Энергія (сумесь нямецкай аѓчаркі і мастыфа) скокнуѓ у бок браніраваных сілуэтаѓ. Разбежны шырокай хваляй зялёны прамень абвугліла сабаку, на пакрыты пластыкам жалезабетонны падлогу паваліѓся счарнелы касцяны каркас некалі прыгожага жывёлы. Паліканаѓ страляѓ адначасова з абедзвюх рук, разраджаны 30-радныя электрамагнітныя пісталеты з уранавымі стрыжнямі і плазменным напампоѓкай. Калі патроны скончыліся, ён адкінуѓ бескарысныя цацкі і скрыжаваѓ на грудзях рукі.

  Ліра наблізілася, працягваючы смяяцца.

  – Ну што, Палкан, адлаяѓся? Цяпер ты, апошні з рускіх генералаѓ, пойдзеш з намі. Павадок і міска з поліѓкай чакаюць цябе.

  Маршал-прэзідэнт цвёрдым голасам( хоць гэтая цвёрдасць і каштавала яму тытанічны намаганняѓ) адказаѓ:

  – Так, вы моцныя сваёй пякельнай тэхнікай, таму і можаце дазволіць сабе здзекавацца над тым, хто ѓсё жыццё служыѓ Расіі, прайшоѓшы гарачыя кропкі ад Афгана, да Аравійскіх пустыняѓ. Цікава, чаго вы стаіце ѓ сумленным баі на роѓных з роѓным зброяй?

  – Значна больш, чым ты, прымат, думаеш! Наша дзіця голымі рукамі задушыць вашага генерала! – Велімара зрабіла пальцамі "казу". – Хлеб...

  – Калі б ты была мужчынам, я б прымусіѓ цябе адказаць за свае словы. – Маршал сціснуѓ кулакі з такой сілай, што косткі пасінелі.

  – А гэта не мае значэння. Я – касмічны генерал, камандзір зорнай ударнай групы. Значыць, я – ваяр. Ну, што, прымат, не баішся біцца са мной?

  Самка-стэлзан маланкаю выслізнула з боекасцюма. Яна была зусім голай. Высокая (два метры з лішнім ростам), шыракаплечая і мускулістая фігура ѓзвысілася над расійскім маршалам. Хударлявы і крыху ніжэйшы па росце, чым стэлзанка Паліканаѓ здаѓся амаль заморышам. Хоць на аголеным рэльефным табары Ліры Велімары не было ні кроплі тлушчу, яна важыла сто дваццаць сем кілаграм і па сіле магла цалкам замяніць не аднаго буйнага калгаснага каня. Пагардліва кіѓнуѓшы назад галаву і выпучыѓшы раскошную грудзі, Ліра рушыла на маршала. Паліканаѓ прайшоѓ выдатную школу баявых мастацтваѓ у вайсковым спецназе і на розных спецкурсах. Ён меѓ чорны пояс – чацвёрты дадзены па каратэ, а нянавісць павялічвала сілы. Маршал, уклаѓшы ѓсю лютасьць, нанёс удар у сонечнае спляценне. Ліра злёгку зрушылася. Удар прыйшоѓся ѓ цвёрдыя пліткі не па-жаночаму магутнага прэса касмічнай фурыі. Паліканава ѓдалося ѓцячы ад свінга правай, але хуткі, як маланка, і цяжкі, як молат, удар каленам адкінуѓ яго да плямістых браніраваных сталоѓ. Рука толькі злёгку змякчыла страшны штуршок бронзавай канечнасці. Зорная лэдзі скокнула, дзіка завішчаѓшы, усадзіла ѓ грудзі ваякі цяжкую нагу. Маршал не паспеѓ ухіліцца, таму пара рэбраѓ зламалася, а блакіруючая рука сагнулася дугой. Жахлівы ѓдар зверху паламаѓ яму ключыцу. Усе рухі касмічнай тыгрыцы былі гэтак хуткія, што ѓладальнік чорнага пояса не паспяваѓ своечасова зрэагаваць. Да таго ж сіла ѓдараѓ Велімары была нібы ѓ шалёнага мастадонты. Лёгка, як дзіця, яна падняла на выцягнутую руку 90-кілаграмовага, знерухомленага Паліканава і зноѓ залілася нястрымным смехам.

  – Ну, доблесная жывёла, як табе змагалася з дамай? Калі хочаш існаваць, выліжы мне тыгрыцу. Тады я гарантую табе добрае харчаваньне ѓ заапарку.

  Раскошныя сцёгны хіснуліся ѓ юрлівым руху, каралавы раток расчыніѓся, ружовы язычок варухнуѓся, нібы злізваючы марожанае.

  Хлапечы, але цвёрды голас перапыніѓ зорную гетэру.

  – Заткніся, звяруга, і адпусці маршала!

  Шалёная фурыя разгарнулася. Светлавалосы абарваны юнак накіраваѓ на яе цяжкі штурмавы аѓтамат "Мядзведзь-9". Гэты магутны сродак паразы ѓсаджваѓ дзевяць з паловай тысяч разрыѓных куль у хвіліну, рассейваючы іх у шахматным парадку. Ліра вывучыла ѓсе асноѓныя віды зямной зброі, і было зразумела, калі адкрыюць агонь, то ѓ яе голай і адкрытай не будзе шанцаѓ на выратаванне, пры ѓсёй жывучасці генетычна палепшаных стэлзанаѓ. Напусціѓшы на сябе анёльскі выгляд, яна павярнулася да хлапчукі, у сваю чаргу, не выпускаючы прэзідэнта з не па-жаночаму мускулістай рукі.

  – Мілы мой хлопчык, ты такі разумніца. Пахвальна, што ты хочаш уратаваць свайго прэзыдэнта. Але падумай, навошта ён табе, бо ѓсё роѓна яго час падышоѓ да канца. Далучайся лепш да нас.

  Ліра максімальна пашырыла ѓсмешку. Яе зубы зіхацелі, як шэраг маленькіх лямпачак. Нават ёй, сталёвай лэдзі, было цяжка трымаць амаль цэнтнер трэніраваных цягліц і бітых касцей прэзідэнта на выцягнутай руцэ, таму яна прыціснула яго да свайго цела. Буйныя высокія грудзі з пунсовымі саскамі прыціснулася да твару Паліканава. Маршал раптам адчуѓ у сабе пажадлівае жаданне, такая раскошная ваяѓніца, моцнае цела дыхае запалам разумнай драпежніцы. Прыйшлося здушыць здрадлівы кліч плоці звыклым для кадравага ваеннага намаганнем волі.

  Уладзімір Тыграѓ з цяжкасцю ѓтрымліваѓ штурмавы аѓтамат-кулямёт. Па яго твары цяклі струменьчыкі поту. Толькі асцярога забіць свайго маршала стрымлівала юнака ад спакусы неадкладна адкрыць агонь.

  – Адпусці прэзідэнта, мразь!

  Велімара засмяялася, але на гэты раз гучней і страшней.

  – Не, я не дура, каб адпусціць свой шчыт. А калі ты такі разумны, то сам кінеш зброю. Адважны хлопчык, ты не пабаяѓся адзін пракрасціся ѓ гэты падземны бункер. Такія воіны патрэбны нам. У людзей табе ѓсё роѓна няма чаго рабіць, бо ты забіѓ некалькі чалавек, хай нікчэмных, але прыналежных твайму ѓвазе. Што акругліѓ вочы, я бачыла гэта ѓ навінах. – Сказала, яшчэ больш агідна выскаляючыся Велімара, заѓважыѓшы здзіѓленне хлапчукі. – Ты стаѓ ворагам для сваіх зямлян на гэтым планеце. Ты – іх вораг! А мы шануем такіх рашучых байцоѓ, як ты. Мы ѓключым цябе ѓ склад туземнай паліцыі.

  – Не, я не здраджу сваёй Радзіме, нават калі потым мяне расстраляюць! Хто не губляе Радзіму, той ніколі не пазбавіцца жыцця!

  Тыграѓ літаральна пракрычаѓ гэты ѓ іншым не такім трагічным становішчы, мусіць, якія здаліся іншым пошлякам смешным пафас. Рукі марудзілі, ён адчуваѓ, што хутка выпусціць зброю. Паліканаѓ заѓважыѓ гэта і вырашыѓ прыйсці на дапамогу.

  – Не бойся, цябе ніхто не расстраляе. Я, Прэзідэнт Расіі, абвяшчу, што гэта была самаабарона. Ты ѓсё правільна зрабіѓ, даѓно трэба было разабрацца са школьнымі бандытамі і мясцовымі мафіёзнымі кланамі. А за тое, што ты знішчыѓ наркабарона Гадзюку-Кітайчыка, я ѓзнагароджваю цябе ордэнам "Мужнасць".

  Хлапчук цяжка задыхаѓ, яго рукі і ногі дрыжалі ад напружання. Яшчэ ледзь-ледзь – і жахлівая машына разбурэння выслізне з дрыготкіх потных пальцаѓ.

  Ліра зразумела гэта і зрабіла крок на сустрэчу.

  – Ну, давай, малыш, акуратна апусці зброю.

  Юнак не стаѓ чакаць, пакуль "Мядзведзь" выслізне з рук, і, ледзь не зваліѓшыся, націснуѓ кнопку пуску. Чэргі ѓдарылі з верціцца ствала. Трасіруючыя кулі разрэзалі паветра, але былі адкінутыя, наткнуѓшыся на празрыстую сцяну.

  – Ты спазніѓся! Малайцы, хлопцы, паспелі закрыць мяне полем.

  Хлапчука тут жа схапілі.

  – Не забівайце яго. Дастаѓце на наш зоркалёт! – Загадала самка-генерал. Зрэнкі зорнай ведзьмы сталі бяздонны як чорная дзірка.

  Хлопец, сарваѓшы з яго рэшткі адзення, і скрышыѓшы ѓдарам рэбры, так што з-за рота вылецеѓ згустак крыві, запхнулі ѓ браніраваную скрынку, спецыяльна зробленую для асабліва небяспечных ваеннапалонных.

  Твар Ліры заззяѓ. Яна, выскаліѓшыся, упілася пякучымі вачыма ѓ пабіты твар расійскага маршала.

  – Я б цябе проста з'ела. Ты прайграѓ, ты павінен гэта прызнаць. Ты будзеш доѓга і пакутліва паміраць у клетцы нашага заапарка, назіраючы за тым, як рэшткі твайго выгляду стануць менш жывёл, нікчэмней за быдла. Я ж стану каралевай вашай нікчэмнай галактыкі, а вы ѓсё зрынецеся ѓ апраметную антыпрасторы!!!

  – Не, гэтаму не бываць! Гэта ты, касмічная фурыя, прайграла і праз некалькі секунд памрэш. – Паліканаѓ ікнуѓ на апошнім слове, з яго зламаных костак капала кроѓ.

  – Ты блефуеш, прымат! – Ліра расцягнула вусны ѓ ненатуральна шырокай, нібы ѓ Бураціна ѓсмешцы і злёгку страсянула маршала, з-за чаго зламаныя косці яшчэ мацней упіліся ѓ ірванае мяса. – Я вылечу цябе, зрабіѓшы асабістым рабом, будзеш нас лашчыць. – Погляд фурыі стаѓ яшчэ больш цяжкім, мужчына-нявольнік цацка ѓ руках, якога яны прымусяць выконваць усе свае перакручаныя сэксуальныя фантазіі, як гэта выдатна...

  – Не! У нас ёсць анігіляцыйны зарад! – Маршал ледзь не страціѓ прытомнасць ад болю.

  – Уся ваша кібернетыка мёртвая шчанятка! – Велімара кінула на Паліканава паблажліва-пагардлівы погляд.

  – Так, мёртвая, але можна падарваць, запусціѓшы праграму ѓручную!

  ***

  Расейскі воін смерці не баіцца!

  Злы рок на поле лаянкі не страшыць!

  З ворагам за Русь святую будзе біцца.

  І нават, паміраючы, пераможа!

  Вельмі яркая ѓспышка перапыніла словы Прэзідэнта Расіі Генадзя Паліканава. Самая магутная і разбуральная зброя з калі-небудзь зробленага чалавецтвам спрацавала. Гігатоны д'ябальскай энергіі вырваліся на волю, паглынуѓшы і людзей і іншапланетных захопнікаѓ, якія ѓварваліся. Выбухная хваля стукнула ѓ чэрава прызямліѓся зоркалёта суперніка. На гэты раз, зоркалёт не быѓ прычынены магутным сілавым полем (з-за імкнення да эканоміі энергіі было ѓключана толькі мінімальнае па сіле ахоѓнае выпраменьванне). хвалі антыматэрыі, якія вырваліся, лёгка адштабнавалі слабую абарону і раскідалі зоркалёт на аплаѓленыя аскепкі. Частка былых ва ѓлонні анігіляцыйных бомбаѓ паспела дэтанаваць – і ѓспыхнула яшчэ некалькі яркіх выбліскаѓ. Праѓда, пры дэтанацыі зарады дзейнічаюць у аслабленым варыянце, што некалькі скараціла і без таго велізарная колькасць ахвяр. А термокварковое зброю па сваім прынцыпе дзеяння такое, што надзвычай устойліва да любых вонкавых уздзеянняѓ. Такая ракета не ѓзарвецца, нават у палаючай тэрмаядзернай геене сонечнага чэрава.

  Генерал Генгір Воѓк убачыѓ дзеянне зарада падчас выканання зачысткі арфіканскага кантынента. Ліра загадала сцерці экватарыяльную расу з твару планеты як самую непаѓнавартасную. (Пляскаты нос і чорная скура, выклікалі ѓ фурыі азвярэнне). Супраць арфіканаѓ ужылі супергаз "Далерома-99". Імкліва сем разоѓ хутчэй хуткасці гуку, гэты таксін, распаѓзаючыся па паверхні, хутка завяршыѓ зачыстку мясцовасці, каб затым бясследна знікнуць, расклаѓшыся на бяспечныя элементы.

  Вестка пра смерць Ліры Велімары выклікала складаныя пачуцці. З аднаго боку, гэтая капрызная зорная гарпія ѓсім надакучыла, замучыла сваімі капрызамі. З іншага боку, страта цэлага зоркалёта класа крэйсер-флагман магла быць прызнана празмернай пры заваёве адносна слабаразвітай планеты, ды яшчэ без загада з цэнтра.

  Крамар Разарвіраѓ, зларадна выскаляючыся, прашыпеѓ.

  – Верагодна, у паралельным сусвеце Ліру не чакае павышэнне ѓ званні. Ці наѓрад вялікі імператар будзе задаволены! Трэба тэрмінова нешта зрабіць. У першую чаргу, дабіць рэшткі чалавецтва і схаваць сляды злачынства.

  Генгір Воѓк з прыкрасцю прашыпеѓ, вочы жмурыліся, рот крывіѓся:

  – Мне так хацелася выпрабаваць на іх новую праграму кібернетычных катаванняѓ, кажуць, яна дае цудоѓныя вынікі. У ёй выкарыстоѓваецца дзевяць мільёнаѓ кропак на целах інагалактак.

  Раптам на маніторы запаліѓся надпіс: "У сувязі з рэзкім абвастрэннем сітуацыі і неабходнасцю канцэнтрацыі сіл для вырашальнай бітвы з дзяржавай Дын, загад – спыніць усе другарадныя аперацыі і ісці ѓ сектар Амар-976 пункт Дол-45-32-87 максімальна імкліва!"

  Генерал Крамар натхнёна сказаѓ:

  -Вайна вечная нявінніца – не можа скончыць без крыві! Вайна з прагнай хваткай блудніца – ніколі дае перамогу дарма!

  Генгір хрыпла (сарваѓ голас) рыкнуѓ:

  – Ну што ж адпульсарым (парвём кіпцюры!) з гэтай клаакі!

  Стэлзаны прыроджаныя салдаты: не абмяркоѓваць, а выконваць іх крэда, тым больш і так на душы нават гэтых захопнікаѓ вельмі гідка. Пакінуѓшы напаѓжывую, крывацечную язвамі планету, зоркалёты сышлі ѓ гіперскачок.

  З насельніцтва планеты Зямля ѓ амаль дванаццаць мільярдаѓ засталося менш за паѓтара мільярда, уключаючы параненых і пакалечаных. Чалавечы выгляд быѓ адкінуты на стагоддзі таму.

  Так адбылося першае знаёмства паміж "разумнымі" мірамі.

  Кіраѓнік 5

  Ззяе над намі нябесная роѓнядзь,

  Вабныя высі вабяць нас магнітам.

  Нам жадаецца жыць і да планет лётаць...

  Але што можна зрабіць, калі мы разбіты?